άρθρο

Μιράντα Σαρατζάρο, Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας

Εισήγηση στην ημερίδα Ευρώπη και Εκπαιδευτικές πολιτικές.
Πάντειο Πανεπιστήμιο, 5 Απριλίου 2014.

Μιράντα Σαρατζάρο (α’ μέρος) , Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας

Καλημέρα σε όλους, είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που συμμετέχω σε αυτή την ημερίδα στοχασμού σε σχέση με την Αριστερά και που είμαι εδώ καλεσμένη γιατί μόνο μέσα από τον πολλαπλασιασμό αυτών των ημερίδων και των δεξαμενών σκέψης μπορούμε να βρούμε λύσεις για τα προβλήματα που μας ταλανίζουν. Θα σας δώσω μια εικόνα σχετικά με το τι συμβαίνει στην Γαλλία και θα ξεκινήσω από την προηγούμενη κυβέρνηση την κυβέρνηση δηλαδή του κυρίου Σαρκοζί που ιδεολογικά πρόσκειται στη δεξιά. Κατά την διάρκεια της θητείας του κυρίου Σαρκοζί από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο, ότι έχει να κάνει με την γνώση, με την κριτική σκέψη έγιναν έρμαιο της κρίσης και των περικοπών του δημόσιου προϋπολογισμού. Όταν εμείς καταγγείλαμε τις πολιτικές της δεξιάς ξεκινήσαμε λέγοντας ότι πρόκειται για διαμελισμό, για διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά μετά καταλάβαμε ότι επρόκειτο για διάλυση του ίδιου του ρόλου, της αποστολής του σχολείου αλλά και του καθεστώτος με το οποίο δουλεύουν οι καθηγητές και οι εργαζόμενοι στον τομέα της εκπαίδευσης.

Επρόκειτο λοιπόν ουσιαστικά για μια διάλυση των πάντων, όπου υποβαλλόμασταν όλοι στις επιταγές του καπιταλισμού και των αφεντικών. Σε μία κοινωνία λοιπόν που στηρίζεται στον ανταγωνισμό, οπού όλοι προσπαθούν να συλλέξουν και συσσωρεύσουν δεξιότητες, ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην κατάσταση. Αυτή λοιπόν ήταν η κατάσταση που βιώναμε και το 2005 με τον νόμο Φιγιόν για πρώτη φορά στη Γαλλία, ο νόμος για την παιδεία εντάχθηκε στο πλαίσιο που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση και δημιουργήθηκε ένα κοινό πλαίσιο των βασικών δεξιοτήτων για την απασχολησιμότητα των μελλοντικών εργαζομένων. Ενώ λοιπόν το σχολείο έπρεπε να μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις, τις πολύπλοκες γνώσεις, ώστε να καθιστά τους ανθρώπους ικανούς να ανταπεξέλθουν στην ζωή, γιατί όλοι οι μαθητές έχουν την ικανότητα να μάθουν, μέσω αυτού του πλαισίου όσοι δεν μπορούσαν να συσσωρεύσουν δεξιότητες κατέληγαν εκτός εκπαίδευσης και οι μαθητές τελικά ήταν οι μόνοι υπεύθυνοι για την σχολική τους αποτυχία.

Έτσι λοιπόν χωρίστηκε το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης σε δύο μέρη, σε αυτούς που ετοιμάζονται για μεγάλης διάρκειας σπουδές και σε εκείνους που προετοιμάζονται για μικρής διάρκειας σπουδές. Έτσι λοιπόν ο στόχος ήταν το 80% των μαθητών να φτάσουν σε μεταλυκιακές σπουδές μετά το απολυτήριο, ώστε να δημιουργηθούν καλά καταρτισμένοι μελλοντικοί εργάτες, εργαζόμενοι και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί θα είναι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς καμία ασφάλεια. Έτσι λοιπόν οι μαθητές πρέπει να συσσωρεύσουν δεξιότητες μέσα από τις οποίες θα διαμορφωθούνε οι μελλοντικές δουλειές και η εργασία που θα μπορεί να κάνει ο καθένας στο μέλλον.
Έτσι λοιπόν το 50% των ανθρώπων θα μπορέσουν να έχουν επιλογή στις σπουδές τους και το 50% των ανθρώπων δεν θα έχουν καμία επιλογή και δεν θα έχουν καμία κριτική σκέψη και καμία πρόσβαση στην γνώση και στη σκέψη. Το 2007 ψηφίστηκε ο νόμος LRU, δηλαδή ο νόμος για τις ευθύνες και τα δικαιώματα των πανεπιστημίων. Τα πανεπιστήμια λοιπόν αυτονομήθηκαν και μπορούσαν να ορίσουν τους μισθούς. Το κράτος ουσιαστικά περνούσε την διοίκηση στους προέδρους των πανεπιστημίων. Οι πρόεδροι λοιπόν των πανεπιστημίων γίνονται, από αυτή τη στιγμή και μετά, αφεντικά που μπορούν να προσλάβουν να απολύσουν και γενικά έχουν πολύ μεγάλες εξουσίες στα χέρια τους. με τον LRU και την συμφωνία για την έρευνα, η έρευνα εντάχθηκε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την έρευνα. Υπήρξαν φυσικά τέτοιοι νόμοι που ψηφίστηκαν και εδώ στην Ελλάδα και στην Ιταλία, και ουσιαστικά αυτή τη στιγμή η έρευνα δεν έχει καμία σχέση με την μεταλαμπάδευση γνώσεων αλλά καθαρά με τον ανταγωνισμό μεταξύ εταιριών.

Η Αριστερά είχε προτείνει να καταργήσει τον νόμο LRU, ότι δεν θα προχωρούσε σε άλλες μεταρρυθμίσεις και ότι θα έδινε προτεραιότητα στην παιδεία και στη νέα γενιά και θα υπήρχε ένας καθαρός διαχωρισμός μεταξύ δημοκρατικού πανεπιστημίου και πανεπιστημίου ελεγχόμενο από τους μάνατζερ. Αυτές λοιπόν ήταν οι προτεραιότητες της Αριστεράς. Από την στιγμή όμως που πήρε την εξουσία το σοσιαλιστικό κόμμα δύο νόμοι έχουν ψηφιστεί σχετικά με την παιδεία. Η πρώτη έχει να κάνει με την αναδημιουργία του σχολείου και η δεύτερη έχει να κάνει με την ανώτατη εκπαίδευση και την έρευνα. Οι προηγούμενοι νόμοι λοιπόν, οι νεοφιλελεύθεροι νόμοι συνάδουν με το άρθρο 3 που στόχο έχουν τον ανταγωνισμό μεταξύ εδαφικών περιοχών, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ινστιτούτων σε μία φιλελεύθερη προοπτική.

Ο νόμος Φιοραζό δεν απαντά στις επιθυμίες των εκπαιδευτικών που το2005 είχαν δώσει μάχη χωρίς να ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους, δεν απαντά επίσης στις φιλοδοξίες των εκπαιδευτικών ερευνητών ούτε στις προσδοκίες των νέων και, όπως και προηγούμενος νόμος, εγγράφεται στην νεοφιλελεύθερη λογική η οποία προσδίδει μια χρησιμοθηρική αξία στην γνώση. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οικονομία της γνώσης σημαίνει ότι μπορούμε να περιφρονήσουμε την γνώση όταν δεν αφορά τις ανάγκες της βιομηχανίας. Σήμερα γίνεται πολύς λόγος για την οικονομία των πανεπιστημίων γιατί κλείνουν κάποια πανεπιστήμια, κάποια πανεπιστήμια αναρωτήθηκαν αν μπορούν ακόμα να υποδέχονται τους φοιτητές τους, το κράτος δεν συμμετέχει πλέον στην χρηματοδότηση πολλών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, 120 εκατομμύρια δόθηκαν λιγότερα στην εκπαίδευση και γενικότερα.
Δύο παραδείγματα. Το πανεπιστήμιο του Μπεζιέ, για το οποίο έγινε πολύς λόγος επειδή πήγε να κλείσει, εκπαιδεύει γεωπόνους και μηχανικούς στον τομέα των τροφίμων, η ερώτηση είναι η ακόλουθη «μπορεί κανείς να εγκαταλείψει την ιδέα μιας υγειούς διατροφής προσβάσιμης σε όλους;». Στο πανεπιστήμιο Λιλ Τρουά υπήρξαν επίσης περικοπές στον προϋπολογισμό του 2013-2014 του πανεπιστημίου και πρέπει εδώ να προστεθεί η προηγούμενη μείωση του προϋπολογισμού τα προηγούμενα έτη. Τα πανεπιστήμια έτσι αναγκάζονται να κάνουν τις δικιές τους περικοπές, να μειώσουν τμήματα, για παράδειγμα ιστορίας και πολιτισμού, ή να αναγκάσουν εκατοντάδες φοιτητές να αλλάξουν προσανατολισμό επειδή καταργούνται τμήματα και να αλλάξουν πιθανά τόπο κατοικίας γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτό για τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών. Οι φοιτητές βέβαια κινητοποιούνται σχεδόν παντού και χωρίς να ανταποκρίνεται στις περιγραφές ότι οι νέοι δεν κατανοούν, οι νέοι ονόμασαν αυτές τις σχολές μάνατζμεντ, management carrefour, γιατί οδηγούσε σε ένα πτυχίο πάρα πολύ εξειδικευμένο, σαν έπρεπε να διαχειριστούν τα ράφια ενός σούπερ μαρκετ τύπου Carrefour.

Ακόμα και όταν τα πανεπιστήμια χρειάζεται να προσλάβουν προσωπικό δεν το πράττουν γιατί μέρος των δαπανών πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τα τρέχοντα, όπως είναι η ύδρευση, η θέρμανση κοκ και κάποια πανεπιστήμια προτιμούν να έχουν ύδρευση και θέρμανση αντί να προσλαμβάνουν εκπαιδευτικούς. Φέτος 36 χιλιάδες νέοι φοιτητές, ή μάλλον η αρμόδια υπουργός που είχε αλλάξει στην αρχή του έτους, είχε υποσχεθεί ότι θα δημιουργηθούν 5000 θέσεις εργασίας σε βάθος 5ετίας αλλά, εφ’ όσον δεν είναι υποχρεωτική αυτή η δημιουργία θέσεων εργασία, δεν δημιουργούνται. 500 νέες θέσεις δημιουργήθηκαν, 4500 θέσεις πάγωσαν. Ο γενικός γραμματέας του ΚΚ Γαλλίας εξηγεί γιατί είναι τόσο ζοφερό το μέλλον για τους νέους.

Κατ’ αρχάς γιατί είναι δύσκολο να βρει κάποιος νέος σταθερή εργασία και να αμείβεται ικανοποιητικά. Υπάρχουν πάρα πολύ λίγες θέσεις εργασίας αορίστου χρόνου και ένας νέος ερευνητής σήμερα για να προσληφθεί θα πρέπει να ικανοποιήσει τις ανάγκες για κερδοφορία της επιχείρησης. Από αυτή την άποψη τον να υπάρχει ένας νόμος και να ονομάζεται νόμος Φιοραζό δεν είναι καθησυχαστικό. Η ανάγκη μεταφοράς κεκτημένων γνώσεων στον οικονομικό τομέα, προτείνει την καταλήστευση του ανθρώπινου δυναμικού και την οικειοποίηση από ορισμένες εταιρίες. Ο νόμος αυτός δεν αντιμετωπίζει την μάστιγα της ανασφάλειας γιατί ελλείψει νέων μέσων για την δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας και βελτίωσης της κατάστασης των ερευνητών, δεν βελτιώνει την κατάσταση, δεν δημιουργεί ρήξη με τον προηγούμενο νόμο, τον νόμο LRU αλλά συνεχίζει να τον εφαρμόζει. Υπολογίζουμε ότι με την νέα χρονιά 50 χιλιάδες νέοι φοιτητές οι οποίοι έχουν πτυχίο αλλά έχουν αβέβαιη δουλειά, πολλοί έχουν διδακτορικά και ουσιαστικά πολλοί διδακτορικοί φοιτητές δίνουν μαθήματα στο πανεπιστήμιο εντελώς δωρεάν και άλλοι δίνουν μαθήματα στο πεδίο της κατευθυνόμενης παιδείας τους και αυτό συνεπάγεται μικρότερες αμοιβές. Η ιεράρχηση των γνώσεων δίνει έμφαση στην εφαρμοσμένη έρευνα εις βάρος της κοινωνικής έρευνας και της ανθρωπιστικής έρευνας.

Ουσιαστικά πρόκειται για ιδιωτική έρευνα η οποία όμως χρηματοδοτείται από τον δημόσιο τομέα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Πάνω 6 δισεκατομμύρια απαλλαγές έχουν δοθεί σε μεγάλες εταιρίες όπως η Sanofi, οι οποίες είναι εταιρίες με τεράστια κέρδη στην Γαλλία και σε διεθνές επίπεδο. Όλο αυτό πάει ακόμα παραπέρα διότι η υπουργός έφτιαξε μια επιτροπή που λέγεται «υπό απασχόληση», και σύμφωνα με την οποία είναι μια δεξαμενή σκέψης που συνδέει τις επιχειρήσεις με το πανεπιστήμιο και αυτή η επιτροπή δεν θα μπορεί να παίρνει αποφάσεις αλλά θα μπορεί να προτείνει κάποια stage, κάποιες γνωμοδοτήσεις για την κατάσταση των πανεπιστημίων και της σχέσης τους με τις επιχειρήσεις. Περιμένουμε την πρώτη της έκθεση μέσα στο 2014 στους επόμενους μήνες. Στα 22 μέλη αυτής της επιτροπής υπάρχει ο διευθυντής της Danone, ο πρώην διευθυντής της EC Fair ή ο πρόεδρος της Socetie, που είναι μια εταιρία λογισμικών και υπολογιστών, και μεταξύ των ακαδημαϊκών, οι οποίοι είναι ελάχιστοι, βρίσκονται πανεπιστημιακοί που έχουν πολύ στενές σχέσεις με τις πολυεθνικές.

Βέβαια η κινητοποίηση των φοιτητών υπάρχει, όπως και η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών μετά από κάλεσμα των συνδικαλιστικών τους οργάνων. Η UNEF κατήγγειλε το γεγονός ότι 35 πανεπιστήμια ήταν παράνομα στην αρχή του έτους γιατί απαιτούσαν πολύ υψηλά δίδακτρα. Οι φοιτητές του ΚΚ κατήγγειλαν κατ’ αρχάς ότι τα πανεπιστήμια έχουν διαφορετικό περιεχόμενο που αλλάζει από την μία περιφέρεια στην άλλη και συνδέεται κυρίως με την εδαφική επικράτεια, άρα τα πτυχία θα έχουν διαφορετική αξία αναλόγως με το πανεπιστήμιο που αποκτήθηκαν και δημιουργείται λοιπόν ένας πραγματικός ανταγωνισμός. Το άλλο αίτημα είναι η καταπολέμηση του αυξανόμενου ρόλου της επιχείρησης στο πανεπιστήμιο, όπως για παράδειγμα της Michelin. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες γιατί θα μακρηγορήσω. Θα ήθελα να σας πω ότι το κενό στοιχείο αυτών των δύο νόμων, για το πανεπιστήμιο και το σχολείο, είναι η προσέγγιση μεταξύ σχολείου και επιχείρησης, ο προσανατολισμός που στοχεύει στην ισοτιμία μεταξύ εκπαίδευσης και ανάγκης σε θέσεις εργασίας σε μία συγκεκριμένη περιφέρεια, την αυτονομία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, που σημαίνει βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, ακόμα και αν δεν έχετε τίποτα, ακόμα και με τα λιγοστά που έχετε και η αύξηση των εξατομικευμένων εκπαιδευτικών δυνατοτήτων.

Η αύξηση της επιχειρηματικότητας επανέρχεται γιατί το σχολείο θα πρέπει να δίνει την δυνατότητα ανάπτυξης της πρωτοβουλίας και του επιχειρείν. Ταυτόχρονα δίνεται προτεραιότητα στον επαγγελματικό προσανατολισμό. Ο προηγούμενος υπουργός, ο Σατέλ, είχε δώσει τη δυνατότητα στους νέους έως 14 ετών να ακολουθήσουν κατ’ εξαίρεσίν επαγγελματική εκπαίδευση, ειδικά σε αυτούς που έπλητταν και να μπορούν να αναπτυχθούν όπως έλεγε, αν αυτό είναι δυνατόν, ακολουθώντας μια πρακτική εξάσκηση δωρεάν βεβαίως, παρ’ ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι μέχρι τα δεκάξι. Χάρη στην εξατομίκευση των σπουδών μπορεί να μειωθεί ο χρόνος της εκπαίδευσης. Οι νόμοι που αναφέρονται στην εξατομικευμένη εκπαίδευση αυξάνονται διαρκώς. Προτείνεται σε κάθε μαθητή μια εξατομίκευση των σπουδών του, και η ανακάλυψη του οικονομικού και επαγγελματικού κόσμου ήδη όταν ολοκληρώνει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Ο προσανατολισμός και ο επαγγελματικός χάρτης ανατίθεται πλέον στις περιφέρειες, παρ’ ότι ξέρουμε ότι αυτό είναι αρνητικό, γιατί η προσπάθεια είναι να υπάρχει μια αντιστοίχιση μεταξύ απασχόλησης και εκπαίδευσης. Θα διαιρεθεί το γενικό λύκειο και το επαγγελματικό λύκειο, θα υπάρχει μια διάκριση δηλαδή για όσους θέλουν να ακολουθήσουν μια μαθητεία. Δεδομένου ότι ο στόχος δεν είναι να επεκταθεί η υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των 18 ετών, κάτι που εμείς διεκδικούσαμε, το λύκειο που δεν εντάσσεται στην υποχρεωτική εκπαίδευση.

Προτείνεται να είναι υποχρεωτική εκπαίδευση η πρωτοβάθμια και το γυμνάσιο και το υπόλοιπο να μην υπάγεται πλέον στην αρμοδιότητα του υπουργείου παιδείας. Θα ήθελα κλείνοντας να αναφερθώ και σε κάτι άλλο που θεωρώ σημαντικό. Δυστυχώς δεν μπορώ να αναφερθώ στα πάντα. Στο σχολείο η πρόληψη θεωρώ ότι πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα, γιατί κάθε φορά που χάνει τον δρόμο του ένας μαθητής χρειάζεται να έχει υποστήριξη. Η εγκατάλειψη του σχολείου, η επαγγελματική σταδιοδρομία, αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τα παιδιά των λαϊκών τάξεων, όμως αυτό είναι μια αδικία γιατί το πρόβλημα είναι οικονομικό.

Κάθε αναβάθμιση των προσόντων μας αναγκάζει να προβλέπουμε την ένταξη των παιδιών στο σχολικό σύστημα από την πάρα πολύ μικρή ηλικία. Θα πρέπει οι μαθητές να ακολουθούν μια εκπαίδευση σύμφωνα με τις δικές του ς επιθυμίες και όχι σύμφωνα με τις επιταγές των επιχειρήσεων. Και στην Γαλλία εδώ και 10 χρόνια γίνεται μια προσπάθεια να εξαφανιστούν οι σύμβουλοι ψυχολόγοι που μάχονται επί δέκα χρόνια για να παραμείνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα, για να στηρίζουν αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Δεν θυμάμαι πως λέγεται ο συνάδελφος που πήρε το λόγο, νομίζω ότι είναι κάποιος συνδικαλιστής, αναφέρθηκε στους μηχανισμούς στήριξης των παιδιών, μηχανισμοί που εγκαταλείφθηκαν και εξαφανίστηκαν στην Ελλάδα.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Γαλλία. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο προσλήφθηκαν σύμβουλοι και ψυχολόγοι όχι για να βοηθήσουν τα απιδιά που είχαν προβλήματα αλλά τα παιδιά που αντιμετώπιζαν τα προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα με στόχο να τα στηρίξουν. Πλέον αυτό το σύστημα έχει επεκταθεί, υπάρχουν τρείς εξειδικευμένοι εκπαιδευτικοί που βοηθούν τα παιδιά που αντιμετωπίζουν κάποιες δυσκολίες, αλλά όχι μόνο. Αυτό το σύστημα δέχτηκε τις επιθέσεις της κυβέρνησης Σαρκοζί, όταν ο κύριος Ολάντ έκανε την δική του προεκλογική εκστρατεία και αναφερόταν σε αυτούς τους μηχανισμούς. Έλεγε ότι θα πρέπει να επανακάμψουν τα συστήματα αυτά αλλά στην πράξη δεν έκανε τίποτα. Εμείς του στείλαμε μια επιστολή ως κομμουνιστικό κόμμα αλλά δεν λάβαμε καμία απάντηση.

Θεωρώ ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ σημαντικό. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό όλα τα παιδιά να είναι σε θέση να αποκτήσουν τις γνώσεις και ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα είναι δημοκρατικό μόνο αν ενδιαφέρεται και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις μαθησιακές δυσκολίες ή τις δυσκολίες ένταξης στο εκπαιδευτικό σύστημα, και όχι να αναθέτει σε τρίτους και σε γιατρούς την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό γιατί θεωρώ ότι εδώ είναι η ουσία του προβλήματος. Δεν πρέπει να θεωρούμε ότι τα παιδιά έχουν πρόβλημα αλλά ότι στο σχολείο είναι το πρόβλημα, ότι δεν είναι ανοιχτό για όλα τα παιδιά. Όταν χτίζουμε τα σχολεία πρέπει να ξέρουμε για ποιους χτίζονται και σε ποιους απευθύνονται. Ως ΚΚ λέμε ότι ένα σχολείο χρειάζεται κυρίως για τα παιδιά που έχουν ως μόνο χώρο απόκτησης της γνώσης το σχολείο. Νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο για να υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη.

 

Μιράντα Σαρατζάρο (β’ μέρος), Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας
Θα ήθελα να σας παρουσιάσω πολύ σύντομα, γιατί είπαμε ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο, δύο απαντήσεις. Η πρώτη, είναι αυτή που δημιουργήσαμε στο πλαίσιο του μετώπου της αριστερά, μαζί με τους πολίτες και τους συνδικαλιστές που ήρθαν στις συγκεντρώσεις μας, όσον αφορά τις διαφορετικές εναλλακτικές πολιτικές που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να αναχαιτίσουμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και χτίσουμε μια νέα παιδεία. Σε όλες αυτές τις συναντήσεις, τις συνελεύσεις και στα εργαστήρια, δημιουργήσαμε δίκτυα μαζί με τους συνδικαλιστές από όλα τα μέρη και τα επίπεδα της παιδείας, ώστε να δημιουργήσουμε το μέτωπο μάχης για το σχολείο της ισότητας. Αυτό το σχολείο της ισότητας λοιπόν εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα, το πρόγραμμα του μετώπου της Αριστεράς για την πολιτική της προεκλογικής περιόδου για τις προεδρικές εκλογές και τις ευρωεκλογές. Είχαμε 12 σημεία σε αυτό το πρόγραμμα. Ήταν δώδεκα προτάσεις για μια νέα κρατική, δημόσια εκπαίδευση από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο.

Το πρώτο σημείο είναι ότι πρέπει να δηλώσουμε εκ προοιμίου ότι όλα τα παιδιά έχουν τις ικανότητες να μάθουν και ότι δεν υπάρχουν φυσικές διαφορές μεταξύ των παιδιών, δεν υπάρχουν ταλέντα. Το σχολείο πρέπει να δομηθεί και να λειτουργεί ισότιμα για όλα τα παιδιά και να είναι ισότιμες οι εκπαιδευτικές πολιτικές για όλα τα παιδιά. Μετά, είχαμε ένα πλάνο για να αντιμετωπίσουμε και να αναχαιτίσουμε όλες τις ανισότητες, να εγγυηθούμε σε όλη την Γαλλία, σε όλες τις περιοχές ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, την πρόσβαση στην παιδεία, να υπάρχουν διπλώματα ισάξια, και όχι διπλώματα μεγαλύτερης αξίας από κάποια άλλα, να δημιουργήσουμε μια κοινή κουλτούρα αξιών, όπως αυτή που δημιουργήθηκε μετά από την αντίσταση στα απόνερα του ΄Β παγκοσμίου πολέμου, που οραματιζόταν μια παιδεία για όλους τους πολίτες, που θα έδινε έμφαση στον πολιτισμό, στην κουλτούρα και θα αφορούσε το σύνολο του πλυθησμού. Θα μπορούσε μέσα από μια τέτοια παιδεία οι γιατροί, οι μηχανικοί και οι εργάτες να μιλάνε όλοι μαζί, και το κάθε άτομο, ο κάθε πολίτης να μπορεί να κοιτάξει μέσα στον εαυτό του αυτά που έχει και να μπορέσει να τα αξιοποιήσει, και να μπορεί το κάθε άτομο ξεχωριστά να επιλέξει, να σκεφτεί και να δράσει, να έχει κριτική σκέψη σε όλα τα επίπεδα.

Μετά να υπερασπιστούμε το δημόσιο δημοτικό γιατί είχε δεχτεί καίρια πλήγματα από την πολιτική της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας. Να μειώσουμε τις ανισότητες στο επίπεδο του δημοτικού σχολείου, να δημιουργήσουμε νέα προγράμματα και να μπορέσουμε να δώσουμε μια νέα ώθηση. Να δώσουμε προτεραιότητα στην δημιουργία θέσεων εργασίας με καλές συνθήκες για τους καθηγητές και να δώσουμε την δυνατότητα στους καθηγητές να είναι ανταγωνιστικοί, με την έννοια να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους και να μπορούν να καταλάβουν ποια είναι τα διακυβεύματα, να μπορούν να ορίσουν εκείνοι τις πρακτικές τους και όχι να είναι απλώς εκτελεστικά όργανα πρακτικών που τους επιβάλλονται έξωθεν. Μετά θέλαμε να δημιουργήσουμε στο σχολείο συνδέσμους για όλους. Το σχολείο να είναι 100% κοσμικό και να αντλεί τους πόρους του από τον δημόσιο κορβανά.

Όσοι έχουν δυσκολίες να μπορούν να ξαναμπούν στο σχολείο και όχι να αποκλείονται από το εκπαιδευτικό σύστημα και οι ευάλωτες ομάδες να έχουν πρόσβαση και να μπορούν να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους μέσα στο σχολείο. Επιπλέον φτιάξαμε ομάδες και εργασίες μαζί με τους συνδικαλιστές και ερευνητές, ώστε να καταφέρουμε να αναλύσουμε όλες τις πτυχές της παιδεία και μετά το ΚΚ Γαλλίας δημιούργησε απαντήσεις και έφτιαξε αυτό εδώ το βιβλίο, που αφορά στην κοινωνία της γνώσης ως απάντηση στην κοινωνία της γνώσης που επέβαλαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Διαβάζω λοιπόν από το βιβλίο. Υπήρχαν τρία διακυβεύματα. Το πρώτο, μια νέα πνοή για τις δημόσιες υπηρεσίες στον τομέα της παιδείας, δεύτερο, η απελευθέρωση της παιδεία και της ανώτατης εκπαίδευση από τις χρηματοπιστωτικές πιέσεις και τρίτο οι γνώσεις στην καρδιά της δημοκρατικής Ευρώπης και της δημοκρατικής παιδείας. Και φυσικά η δημοκρατικοποίηση του σχολικού συστήματος μέχρι την ηλικία των 18, η οποία αποτελεί πυλώνα για μια δημοκρατική κοινωνία. Ευχαριστώ, αυτή ήταν πολύ σύντομα η παρουσίαση για την κατάσταση στην Γαλλία.